Episode 17

Dear Comrads

Open Brief  Militanten en Arbeiders Nyrstar Balen-Wezel

Comrads,

Maandag 23 maart is er iets gebroken in Jelle Mols om 14h30 ging ik de kids ophalen opt schooltje van Geel-Bel, zij waren de enigste kindjes die vandaag in de Corona opvang zaten.

Dit komt snoeihard binnen als ouder. Alle andere ouders hebben dus wel voor hun kinderen gekozen, is het eerste dat in me opkomt, ook volgende gedachte flitsen razendsnel door mijn ADHD-kop.

Van 2015 tot nu heb ik een meer dan turbulente periode achter de rug hier opt fabriek in Balen – Wezel, maar ook int scholeke in Brussel de rebellerende dwarsligger uitgehangen, heeft enorm veel energie, familietijd, stress, en een dubbele maagzweer gekost.

Zelfs mijn werkzekerheid hing een dik jaar geleden aan een zijden draadje, maar al die tijd bleef ik geloven in de kracht van de Metallos van Balen Wezel. Maar niks is minder waar, als makke schaapjes laten we ons blaasjes wijsmaken, we mogen een beetje bla bla bla, bikke zeveren over nen elektrike velo.

Zelfs nadat er een brug van 8 ton op den bol van onze collega is gedonderd blijven we braafjes ja knikken.

Mijn vader was de eerste die ik bij thuiskomst tegenkwam die bewuste vrijdag van het ongeval. Iedereen die er goesting in heeft mag het hem vragen wat ik hem vertelde. “Het is godverdomme onze eigen schuld” We hadden de boel al heel lang moeten plat leggen want iedereen wist godverdomme dat er wat scheelde aan die mottige bruggen in de hallen, ikzelf hem er misschien alleen al 30 meldingen van gemaakt.

 

Maar nee wat doen wij makke janetten, de arbeider die de melding maakt scheef bekijken, we overladen hem met alle zonden der wereld, de arbeiders trokken naar HR om de Mols aan de schandpaal te nagelen. Geen hol geloofde Jelle Mols, behalve ene, en die zal ik tot mijn einde der Vieille Montagne dagen dankbaar zijn.
Ik was er trouwens klaar voor had mijn 40 blz. tellende verdediging klaar, maar de verdediging is er spijtig genoeg nooit gekomen, hopla ineens stond de Mols opt ertsenplein. De psychopaat zoals ze hem in de hal afschilderde maakt daar nu best goed gezind nen trein leeg.
Maar nog geen 14 dagen na het zware ongeval rollen we weer in de volgende crisis het ongeval in de hal is voor vele al verticaal geklasseerd.
Syndicalisme is geen beroep, das passie anders is het letterlijk HR, Je kan trouwens de beide opleiding modaliteiten naast elkaar leggen en dat verschilt slecht van wat punten en komma’s,vraag het maar aan de ABVV collega’s van DAF hij is een ex medestudent van mij die nu momenteel HR studeert op den HIK
Dit gezegd zijnde, van de bewuste vrijdag tot deze morgen stapte ik elke vroege ochtend als één brok adrenaline in de auto richting Balen-Wezel, dit met de gedachte “vandaag gaat er gebeuren waar we zes jaren naartoe werken, een fabriek in Balen-Wezel dat terug zenne rug recht, op tafel rammelt, zenne dikke middenvinger laat zien en de riem eraf legt.
Ik denk niet dat we als syndicalisten waar ook ter wereld, nooit nog een precairdere situatie gaan meemaken die ACTIE om zelf als arbeider maar ook onze naasten te overleven rechtvaardigt. Als we NU niks ondernemen, zal ik voor mezelf geen enkele actie meer kunnen rechtvaardigen.
Want als we dit heelhuids doorkomen is er enkel nog voor en na de corona crisis.
Daarom zou ik misschien emotioneel willen oproepen ofwel doen we nu waar we voor dienen ofwel hangen we ons syndicaal engagement aan den haak. Want als we niks doen is syndicalisme nog enkel wat rammelen in de marge over de koekskes bij de koffie. Maar de dingen waar het echt om doet staan we vanaf dan dik buitenspel.
Dus denk na Comrads wat een syndicaal engagement voor jou betekend.
Getekend Jelle Mols
25 maart 2020