In de lente van dat jaar wordt er voor het eerst, snoeihard op de “je bent niet goed genoeg knop” van Jelle Mols geklopt. Hoewel dit voorval al meer dan dertig jaar terug in de tijd ligt, kan ik me dit nog perfect voor de geest halen. Ik voetbalde met de pre miniemen (8-9 jaar oud) van Mol Sport een wedstrijd van 2 maal 30 min. op de terreinen van St. Dimpna Geel.

Twee maal 30 minuten kijk ik in de gietende regen langs de zijlijn ik toe, hopend op die 1 minuut voetbalplezier, na het laatste fluitsignaal vraag ik met traantjes aan de trainer waarom ik niet mocht meedoen, hij snauwde me daarop toe, we moesten vandaag winnen en jij kunt helemaal niet sjotten, daarom heb je niet mogen meedoen.

Terwijl ik dit aanhoor pis ik van pure onmacht in mijn broek met urine in mijn voetbalschoentjes krimp ik als een geslagen hond ineen op een tot modderpoel herschapen voetbal veld, daar in de modder komt het woord “wraak” het eerst het in me op. Hier stopt voor mij ook het actief voetballen, het zal dan ook bijna 20 jaar duren voor ik weer de voetbal schoenen durf aanbinden.